သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ပ်က္ေလးပါ။
“လမ္းေဘးက ဘယာေၾကာ္ေရာင္းသည့္ မြတ္ဆလင္ကုလားအထီးဆီမွာ ေန႔တိုင္း အေၾကာ္ဝယ္စားေနက်ပါ။ မိတၳီလာမွာ ျပႆနာျဖစ္ေပမယ့္ ကုလားဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာ္ဝယ္ မပ်က္ပါဘူး။ အျခားသူေတြ အေၾကာ္ဝယ္ စားတာ ေတာ္ေတာ္နည္းသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိပါတယ္။ ဝယ္သူနည္းလို႔ထင္ပါရဲ႕၊ ကုလားမ်က္ႏွာ က မႈန္သိုးသိုးနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာ္ ၅၀၀ ဖိုးဝယ္ပါတယ္။ ၁၀၀၀ တန္ အသစ္တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကုလားက ကၽြန္ေတာ္ကို စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ၂၀၀ ႏွစ္ရြက္နဲ႔ ၁၀၀ တန္ တစ္ရြက္ျပန္အမ္းပါတယ္။
“မေပးႏိုင္ဘူးေဟ့”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ေျပာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေဒါေဖာင္းသြားတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ခဏနားလည္းၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဒါသမေျပေသးတာနဲ႔ ဒီကုလားႀကီး ငါ့ကို ဆဲတာမေက်နပ္ဘူး။ ျမန္မာလို မဟုတ္ေတာ့ ငါလည္း နားမလည္ဘူး။ ငါသြားေခ်ာင္းနားေထာင္မယ္လိ
လူသြားလူလာ အနည္းငယ္ ျပတ္ေနခ်ိန္မွာ ကုလားႀကီးက ကုလားလိုေရာဆဲ၊ “ ........... ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ၊ ........... ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ၊ ........... ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ” လို႔ ျမန္မာလိုအသံတိုးတိုး ဆဲေရးတိုင္းထြာရင္း ဘယာေၾကာ္ကို သူ႔ တံေထြးမ်ားနဲ႔ ေထြးကာ လံုးၿပီး ေၾကာ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ့။
ဘယာေၾကာ္ကို သူ႔ တံေထြးမ်ားနဲ႔ ေထြးကာ လံုးၿပီး ေၾကာ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ့။
ဘယာေၾကာ္ကို သူ႔ တံေထြးမ်ားနဲ႔ ေထြးကာ လံုးၿပီး ေၾကာ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ့။
ကၽြန္ေတာ္ ရြံလိုက္တာဗ်ာ။ အဲဒီေနရာမွာ အန္မိပါတယ္။ ကုလားဆီက အေၾကာ္ဝယ္စားတာကို ျပန္ေတြမိတိုင္း ရြံမဆံုးျဖစ္မိၿပီး (၃-၄)ရက္ ထမင္းစားမဝင္ဘူးဗ်။
ကုလား ကုလား၊ ေတြ႔ပါမ်ား၊ ကုလားဆီက ဇာတိျပ။
စားၾကဦးဗ်ာ (တံေထြးနဲ႔ လံုးထားတဲ့) ကုလားေၾကာ္တဲ့အေၾကာ္။
(ဒံေပါက္ဆိုင္အေၾကာင္းႏွင့္
ကိုသက္
ေစာက္အလႅာ ႏွင့္ လီးမုိဟာမက္
ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတဲ႔ကုလား။
ReplyDelete