သူေတာင္းစားမာန

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္တြင္ မူလက အေၾကာ္ ဖုိေတြရွိခဲ့သည္။ အေၾကာ္ဖုိမိသားစုမွ ဆင္းသက္လာ ေသာ   ေဆြမ်ဳိးတစ္စုမွာ စုန္းျပဴး တစ္ ေယာက္ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည္။ ထုိ စုန္းျပဴးလူငယ္မွာ အလုပ္ေကာင္း ေကာင္း မလုပ္၊ ဟိုလိုလုိ ဒီလုိလုိႏွင့္ အိေယာင္ဝါးေနလာခဲ့ပါသည္။ အခ်ိန္တန္သည့္အခါ မိန္းမယူ သည္။ အရက္ကေလး ပါ   ေသာက္ တတ္လာသည္။ စည္ပင္သာယာမွ ေစ်းသစ္ႀကီးတည္ေဆာက္သည့္အခါ အေၾကာ္ဖုိမ်ား ၾကက္ေပ်ာက္   ငွက္ ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားၾကေတာ့သည္။

ထုိသူငယ္မွာ မူလက အေၾကာ္ေၾကာ္ ေသာ ေဆြမ်ဳိးမိသားစုမ်ား၏ ေထာက္ ပံ့မႈျဖင့္ စားေသာက္ေနထုိင္ခဲ့ေသာ္ လည္း အေၾကာ္ဖုိမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ ျခင္းႏွင့္အတူ ထုိသူငယ္အား ေထာက္ ပံ့ေပးကမ္းမႈလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား ခဲ့ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူ႔မိန္းမမွာ လူ မမယ္ကေလး ႏွစ္ေယာက္ေမြးထား ၿပီးျဖစ္သည့္အျပင္ ဗုိက္ထဲတြင္ လည္း   တစ္ေယာက္ရွိ ေနသည္။ ကုိယ္ဝန္ သည္ မိန္းမႏွင့္ လူမမယ္ေလး ႏွစ္ ေယာက္အေပၚ ရပ္ကြက္က သနား က႐ုဏာသက္ၾကသည္။ ရပ္ကြက္ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ကြမ္းယာ ဆုိင္ေလးတည္ေပးကာ ကူညီေထာက္ ပံ့ခဲ့ သည္ ။ တခ်ဳိ႕က ထမင္းက်န္ ၊ ဟင္းက်န္ ေပးၾကသည္။ ေငြေၾကး ျပည့္စုံေသာ အိမ္တစ္အိမ္ကမူ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းေတာ္ တင္ေသာ ရွယ္ ထမင္း ၊ ဟင္းမ်ားကုိ စြန္႔ေပးေလ့ရွိ သည္။ တခ်ဳိ႕က ကေလးမုန္႔ဖုိး ေငြေၾကးပင္   ေပးၾကသည္။

ယင္းသုိ႔ ေပးကမ္းၾကေသာ ေငြ ေၾကး အစားအစာမ်ားျဖင့္ သာယာ ကာ ကြမ္းယာဆုိင္ကုိ ဂ႐ုမထားဘဲ ေန လာၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လ အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ကြမ္းယာ ဆုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ တစ္ ေန ႔တြင္ႏုိ႔ညႇာကေလးမ အျပင္းဖ်ား ေနသည္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ျမင္ရရာ ဥေပကၡာျပဳကာ မ်က္ႏွာမလႊဲရက္ သျဖင့္ နီးရာေဆးခန္းသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ေဆးကုသေပးခဲ့ရသည္။ ဤသုိ႔လွ်င္ ရပ္ကြက္၏ သနားၾကင္နာမႈကုိ ႏုိ႔ သက္ခံ စုိ႔ေနေသာ ထုိလင္မယားကုိ ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္အခါ ျမန္မာ ဆရာ ဝန္မ တစ္ေယာက္ေရးေသာ အျဖစ္ အပ်က္ တစ္ခုကုိ အမွတ္ ရလာပါ သည္။ လာအုိႏွင့္ ကေမၻာဒီးယားတုိ႔ တြင္ စစ္ျဖစ္စဥ္က ထုိင္းနယ္စပ္သုိ႔ ေျပးလာ ၾကေသာ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ မ်ားကို ကုလသမဂၢမွ ကယ္ဆယ္ ေရးစခန္းဖြင့္၍ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ သည္။

ဒုကၡသည္စခန္းသုိ႔ တာဝန္ က်၍ သြားေရာက္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ ဆရာဝန္မက စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား အေၾကာင္း ကုိ ေရးသားေဖာ္ျပရာ၌ 'မူလက မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံ၊ မိမိတုိ႔ ရပ္ရြာ တြင္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနၾက ေသာ မိသားစုမ်ား သည္ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ေထာက္ပံ့ျပဳစုမႈမ်ားကုိ ခံယူကာ အေနၾကာလာေသာ အခါ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံတြင္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း၍ မိ မိတုိ႔ေနရပ္သုိ ႔ ျပန္ပုိ႔ေသာ္လည္ း မျပန္လုိၾကေတာ့ေပ။

 ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကုိင္မစားလုိၾကေတာ့ဘဲ စားဝတ္ ေနေရးအတြက္ ဒုကၡသည္စခန္းမွ ေပး ကမ္းေထာက္ပံ့ မႈကုိသာ ေမွ်ာ္လင္ ့ ေနၾကသည္ကုိေတြ႕ရသည္' ဟု ဖတ္ လုိက္ရပါသည္။ ထုိ႔အတူပင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ ကြက္ လမ္းေဘးတြင္ရွိေနေသာ ထုိ မိသားစုမွာလည္း ရပ္ကြက္၏ ေပးစာ ကမ္းစာကုိသာ အားထားေနသည္ ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။

ထုိမိသားစုအား လူ မႈဝန္ထမ္းစိတ္ ထက္သန္ေသာ ရပ္ ကြက္ လူႀကီးတစ္ဦးက အပတ္စဥ္ ဆြမ္းေလာင္ းေသာ ဆြမ္ းခ်က္ စက္႐ုံတြင္ ေယာက်္ားလုပ္သူအား ေဝယ်ာဝစၥလုပ္ရန္ ခန္႔ထားခဲ့သည္။ ထမင္ းလည္းေကြၽး ကာ ေန႔ တြက္ လည္းေပးခဲ့သည္။ သုိ ႔ေသာ္ ထုိ သေကာင့္သားမွာ အလုပ္ေကာင္း ေကာင္းမလုပ္ ဘဲ အရက္ ကေလး တျမျမႏွင္ ့ အိပ္၍သာေနေနသျဖင့္ ထုတ္ပယ္လုိက္ရပါသည္။ မိန္းမ လုပ္သူကုိလည္း ရပ္ကြက္ရွိ ဥယ်ာဥ္ ပုိင္ရွင္ တစ္ဦးက သူ႔ၿခံမွ ၿခံထြက္ ပစၥည္းမ်ားကုိ အလကားခူး၍ နံနက္ ခင္းေစ်းတြင္ ေရာင္းခ် စားေသာက္ ရန္ေျပာခဲ့ပါ သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိ မိန္းမ က အပင္ပန္းခံကာ ခူးယူ ေရာင္းခ် ျခင္းမျပဳဘဲ ရပ္ကြက္မွ ေပးကမ္း ေသာ ထမင္း၊ ဟင္းႏွင့္ ေငြေၾကးကုိ သာေမွ်ာ္လင့္စားေသာက္ေနလ်က္ရွိ ပါသည္။ ထုိလင္မယားအေပၚ ဘယ္ လုိဟာေတြလဲဟု နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ အျပည္ ျပည္ဆုိင္ရာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာ ျပဳ တကၠသုိလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာ ေတာ္၏ တရားေခြကုိ နားေထာင္မိ ပါသည္။ ဆရာေတာ္က တဏွာမာန ႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဟာေျပာရာတြင္ သူေတာင္းစား မွာလည္း သူေတာင္း စားမာနရွိေၾကာင္း ဤသုိ႔ ေဟာၾကား ပါသည္။ တစ္ခါက သူေတာင္းစား တစ္ ေယာက္ကုိ သူေ႒းတစ္ဦးက ေခၚယူကာ လစာေငြေၾကးေပးလ်က္ အလုပ္ခန္႔ကာ ခုိင္းေစခဲ့သည္။

ထုိ အခါ သူေတာင္းစားက အလုပ္ခန္႔ ေသာ သူေ႒းအား ဤသုိ႔ျပန္ေျပာခဲ့ သည္။ ''က်ဳပ္က သူေတာင္းစားဗ် ။ ေတာင္းစားတဲ့ သူေတာင္းစား အလုပ္ ပဲလုပ္တယ္။ ခင္ဗ်ားခုိင္းတာ မလုပ္ ႏုိင္ဘူး''ဟူ၍ သူေတာင္းစား မာနျဖင့္ ျပန္ေျပာခဲ့ေၾကာင္း နာယူလုိက္ရပါ သည္။

ထုိအခါမွ သူေတာင္းစားမာန ဆုိသည္ကုိ နားလည္ျခင္းႏွင့္အတူ ရပ္ကြက္ေပးစာ၊ ကမ္ းစာကုိသာ လက္ျဖန္႔ခံ စားေနေသာ ထုိလင္ မယားကုိ နားလည္လာရပါသည္။

 ဗုဒၶဘာသာသည္ မိမိ၏ဆင္းရဲဒုကၡ အတြက္ ျပင္ပမွကယ္ တင္ရွင္ ကုိ လက္ခံယုံၾကည္ျခင္းမရွိေသာ္လည္း မိ႐ုိးဖလာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အခ်ဳိ႕မွာမူ ဗုဒၶဘာသာ၏ အရိပ္ကုိခုိလ်က္ ဗုဒၶ အလုိေတာ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနထုိင္လ်က္ ရွိသည္ကုိ ေတြ႕ေနရပါသည္။


 စိုး၀င္း(ေခ်ာက္)